„Na teoretycznych wykładach w Warszawie wyczerpująco poznałem działanie i rozkład sił aerodynamicznych na lotkach i sterach w czasie nabierania wysokości, w locie po prostej, podczas skrętów i podchodzenia do lądowania. Podobnie jak moi koledzy wiedziałem dobrze, na czym ma polegać koordynacja ręki i nogi pilota. Ale wiedzieć teoretycznie wcale nie oznacza umieć w praktyce. Przyznam więc, iż tremę miałem ogromną.
Proces szkolenia zapoczątkowało wieszanie na szubienicy. Szybowiec wieszało się jednopunktowo, za pomocą obrotowego przegubu, pod ramieniem przyrządu łudząco podobnego do szubienicy. Takie umocowanie maszyny ponad ziemią umożliwiało instruktorowi markowanie lewych i prawych skrętów, zwisów na jedno bądź drugie skrzydło, duszenie dzioba do dołu lub zadzieranie go do góry. Uczeń, zajmujący miejsce pilota, musiał reagować sterami na różnorodne poczynania instruktora.
Od śniadania do kolacji, z krótką przerwą na obiad, wisieliśmy przez kilka dni na szubienicy. Pogoda była słoneczna, wkrótce więc każdy z nas kolorem skóry upodobnił się do Murzyna. Zginęła gdzieś trema. Nabrałem pewności, że dzięki ćwiczeniom zaczynam czuć stery. Instruktor chyba również był tego samego zdania, bo przystąpiliśmy do wykonywania „szurów" za pomocą naciągu liny.“(4)