„Najważniejsze było jednak to, że ustępowały na stałe ogólnoustrojowe objawy, wracały prawidłowe miesiączki, chęć do współżycia seksualnego i płodność (niestety nie zawsze pożądana!). Wiele takich kobiet, hospitalizowanych w szpitalach psychiatrycznych z powodu nasilonych dolegliwości psychicznych pogłębionych brakiem leczenia przyczynowego, rozpoczynało na nowo normalne życie!
Wszystkie powyższe wyniki, przedstawione na krajowych i zagranicznych zjazdach oraz w czasopismach lekarskich w latach 19631971 znalazły pełne potwierdzenie po wprowadzeniu do kliniki w latach 1970 1971 syntetycznych hormonów podwzgórzowych, głównie hormonu uwalniającego gonadotropiny. Również w tym okresie, wspólnie z M. Pawlikowskim został napisany pierwszy podręcznik Neuroendokrynologii klinicznej. Od tego czasu nastąpił bardzo szybki rozwój neuroendokrynologii klinicznej, który objął wszystkie dziedziny medycyny i stał się, obok biochemii i farmakologii, jej elementem integrującym. Ukazało się wiele prac i podręczników neuroendokrynologicznych. Dziś nikt już nie kwestionuje istnienia i osiągnięć neuroendokrynologii; sprawa etapów jej rozwoju słusznie przeszła do zainteresowań historycznych, a stosowanie hormonów podwzgórzowych jest tak powszechne i naturalne, że ich wprowadzenie wydaje się sięgać czasów bardzo odległych.“(6)