„Przez chwilę leżał cały rozdygotany, a potem uśmiechnął się. Zastanawiał się, czy kapitan i oficer kontroli lotów pomyślą później nad piwem, żeby zapytać siebie wzajemnie, kto to kazał pryskać. Właśnie w ten sposób, orzekł Deeming, zaczynają się bójki w lokalach.
Raz jeszcze omiótł penetroskopem teren dookoła, a potem już nie zwracał uwagi na scenerię. Schwycił metalowy pierścień wystający z podłogi komory i przekręcił go. Ledwie słyszał lekkie tykanie włączających się przekaźników, po czym płyta, na której leżał, zaczęła się opuszczać. Dojechała do powierzchni platformy i weszła jeszcze głębiej. Pewien swego, włączył reflektor hełmu; z zewnątrz nie będzie widać nic poza wielką okrągłą stopą podpory silnie wspartą o betonowe podłoże. Kto mógł wiedzieć, że wciska ona w ziemię odpowiadający jej wielkością krążek betonu. j
Ruch płyty ustał; Deeming zobaczył po prawej stronie niszę wykutą w betonowej ścianie. Błyskawicznie wturlał się do niej, gdyż płyta, która zwiozła go w dół, już ruszała z powrotem do góry. Bezszelestnie przesunęła się obok niego — nie zdawał sobie sprawy, że była aż tak gruba — a następnie stała się stropem podziemnej komory, która teraz się wyłoniła. Zeskoczył na dno. Miejsca było tu niewiele — tyle tylko, co dla niego i maleńkiej łodzi ratunkowej, która przyzywała go złotymi refleksami na wypolerowanej, przyprószonej pyłem powierzchni.“(13)