„Przyjaciel włocławskiego doktora był z wyglądu statecznym, spokojnym i bardzo przepoconym jegomościem. Pot spływał mu po zaczerwienionej, nieco chropawej i jakby skamieniałej twarzy. Był w szarych spodniach, źle zaprasowanych, a granatowa marynarka zwisała na jego przedramieniu. Sportowa koszulka o krótkich rękawach, motylek z białymi groszkami — no i co jeszcze zdaje się nic. Najwidoczniej nie zdradzał szczególnej słabości do płci nadobnej — Leon zauważył, że na pannę Barbrę ledwie zerknął. Jednak twarz Wachickiego, jego panamę, ręce, a nawet kamasze — bibliofil obejrzał wcale uważnie. Jakby sfotografował wzrokiem. Spojrzenia ich spotkały się, i trzeba wyznać, Leon pierwszy odwrócił wzrok. To w ogóle nie bywa przyjemne, gdy ktoś komuś zanadto zagląda do oczu — ale o tym potem. Jak gdybym był dla niego książką, pomyślał z niezadowoleniem, ciekawą książką, którą chciałby przeczytać.
To przemiły jegomość, przesympatyczny! odnoszę się doń jak najbardziej przyjaźnie! — powtórzył co prędzej w duchu (a la Stanisławski), skupiwszy się i wytężywszy. Więc gdy teraz napotkał wzrok Tecia, czuł już, że patrzy na niego w świecący się, życzliwy sposób. Edward Teć, bibliofil, pozostał jednak nieporuszony.“(5)