„się nóg. Po chwili padła w ramiona króla, który drżąc na całym ciele umieścił hrabinę na fotelu.
— O, słyszałem o tym — zawołał król — ale nigdy sam czegoś podobnego nie widziałem! Czy ona uległa magnetycznemu uśpieniu
Tak. Wasza Królewska Mość raczy wziąć hrabinę za rękę i zapytać, dlaczego kazała mnie uwięzić — odparł Gilbert, jak gdyby do niego należało teraz prawo wydawania rozkazów.
Ludwik XVI niezmiernie przejęty tą niezwykłą sceną cofnął się o dwa kroki w tył, aby się przekonać, czy sam nie został uśpiony, a to, co się odbywa przed jego oczami, nie jest snem. Następnie, podobnie jak matematyk, którego całkowicie pochłonęło znalezienie nowego rozwiązania, zbliżył się do hrabiny i ujmując ją za rękę, zapytał
—Hrabino... więc to ty kazałaś uwięzić doktora Gilberta Mimo iż hrabina była pogrążona we śnie, uczyniła jednak
ostatni wysiłek, wyrywając swą rękę z królewskiej dłoni i resztkami sił zawołała
— Nie! Nie będę mówiła! Nie!
Król spojrzał na Gilberta, jak gdyby zapytując, kto odniesie zwycięstwo — on czy hrabina Gilbert uśmiechnął się.
— Nie chcesz mówić — Ze wzrokiem utkwionym w uśpioną zrobił krok w kierunku fotela.
Hrabina zadrżała.
— Nie chcesz mówić — powtórzył, zbliżając się jeszcze bardziej do hrabiny.“(12)