„Siostrzyczka Spightsów, której dotąd nigdy nie widział przekraczającej ulicę od chwili, kiedy się urodziła, jakie dwa lata temu, przeszła teraz tuż pod nim. Wlokła za sobą jedną wrotkę.
— Hej tam, bobasku prześmieszny —^szepnął między liście. — Wróciłabyś lepiej do domu.
A potem stara jednym palcem zagrała tamtą melodię.
Loch zwisał z gałęzi, nieruchomo, jak nietoperz ze złożonymi skrzydłami.
Fur Elise
Zamknięta w swoim pokoju, zajęta swoimi dziewczyńskimi sprawami, Cassie usłyszała tę malutką frazę, cichutki początek melodii, i automatycznie dodała Virgie Rainey, danke schón.
Zaskoczona, przerwała mieszanie szmaragdowej zieleni, powoli, jakby z żalem. Podniosła się z podłogi, gdzie kucała na samym środku pokoju, i ostrożnie, przemykając się pomiędzy naczyniami, rozstawionymi na plecionej macie, podeszła do okna wychodzącego na południe. Wilgotnymi palcami uniosła zasłonę, pozostawiając na niej kilka kolorowych plam. W domu MacLainów nie było widać żywej duszy, z wyjątkiem starego Holifielda, który spał na wznak w swoich durnych, sznurowanych trzewikach, z pełnym brzuchem, jak kałdun wielkiego, najedzonego drozda. Obecność Starego — który sprawował funkcje nocnego dozorcy w odziarnialni bawełny i wysypiał się za dnia — nie przeszkadzała matce Cassie nazywać dom MacLainów „opuszczonym domem .“(7)