„To właśnie nasunęło nam pomysł nakręcenia demaskatorskiego filmu o komandzie Mullera.
Rozpoczęła się jedna z największych przygód związanych z profesją dokumentalistów filmowych.
W Dziale Kroniki Tygodniowej i Filmu Dokumentalnego DEFY2 zgromadzono z ogromnym mozołem, kawałek po kawałku," doniesienia o wszystkich znanych faktach. Nawet w samym Komandzie 52 znaleźliśmy sobie pomocników, którzy dostarczyli nam fotografii i informacji o nieocenionej wprost "wartości. Gdy podczas pewnej pijatyki rozwinęła się wśród niemieckiej części komanda dyskusja na temat „czy jesteśmy mordercami, czy nie" — pod stołem był włączony nasz magnetofon. W czasie jednej z pauz w swych morderczych wyczynach także Muller zawierzył magnetofonowi niesamowite wyznania, które również znajdują się w naszym posiadaniu.
Największej jednak pomocy udzielił nam kongijski ruch wyzwoleńczy. Obok prywatnej korespondencji oraz innych realiów zabranych zgładzonym najemnikom zachodnioniemieckim — najwartościowszy okazał się ładunek poczty Komanda 52. Niektóre z zaadresowanych do Niemiec Zachodnich paczuszek, zaopatrzonych w nie ostemplowane jeszcze znaczki, zawierały kasety z nie wywołanymi filmami naśsvietlonymi przez najemników. Gdy zanieśliśmy te filmy do laboratorium DEFY, by po ich wywołaniu przeglądać z ogromnym podnieceniem poszczególne kadry, przeżywaliśmy chyba najlepsze w naszym zawodzie godziny. Morderców demaskowały ich własne fotografie!“(14)